Indonezja

TAMBORA

Jego wybuch był najsilniejszą erupcję wulkaniczną w czasach historycznych, znacznie silniejszą od Krakatau i Santorini, która zniszczyła cywilizację minojską. 10 kwietnia 1815 roku Gunung Tambora na wyspie Sumbawa w dzisiejszej Indonezji (wówczas Indie Holenderskie); na wysokość 44 km wyrzucił z siebie z ogromnym rykiem ok. stu kilometrów sześciennych lawy i skał (dla porównania, z Krakatau na 27 km w górę wyleciało ok. 46 km sześciennych, a z Santorini ok. 60 km3). W ciągu paru godzin, zabitych spadającymi kamieniami, zalanych lawą czy upieczonych obłokiem piroklastycznym, zginęło 117 tysięcy ludzi. W ciągu paru następnych miesięcy na całych Małych Wyspach Sundajskich z głodu zginęły kolejne setki tysięcy ludzi. Na Sumbawie zaległa półtorametrowa warstwa popiołu. Zasypane zostały sąsiednie wyspy Bali, Komodo i Lombok. Popiół wulkaniczny został rozrzucony w promieniu 1300 km, nawet na Sumatrze. Na Jawie, południowym Borneo i Celebesie spadło ok. centymetra. Huk wybuchu był słyszany w promieniu 1500 km. Na wszystkich okolicznych wyspach noc trwała najbliższe trzy doby.