Australia

CMENTARZYSKO STATKÓW

Zanim skonstruowano nowoczesne urządzenia nawigacyjne, żeglarze obawiali się wód przybrzeżnych stanu Wiktoria (Australia) bardziej niż jakichkolwiek innych wód przybrzeżnych na świecie. Fale są tutaj wysokie i pełno w nich skał, słupów i klifów nad i pod powierzchnią wody. Wybrzeże ma 320 km długości. Na 120-kilometrowym odcinku nazywanym Cmentarzysko Statków zdarzyło się ponad 80 poważnych morskich katastrof. Klify były niegdyś częścią dna morskiego, uformowaną przez muszle, muł i wapień. Mniej więcej 25 mln lat temu dno morza znajdowało się około 100 m wyżej niż teraz. Kiedy poziom wody się obniżył, klify utworzyły linię brzegową. Kamienne słupy nazywane Dwunastoma Apostołami stanowiły niegdyś część lądu, zostały jednak od niego odcięte na skutek działania fal.

JEZIORO HILLIER

Przy południowym wybrzeżu Australii leży grupa ponad 100 wysp zwana archipelagiem Recherche. Na jednej z nich, Middle Island, wśród bujnych lasów eukaliptysowych, leży błyszczące, pasteloworóżowe jezioro. Wygląda ono jak olbrzymi odcisk stopy na zielonej wykładzinie, otoczony białym piaskiem. Ma ono 600 m średnicy i jest stosunkowo płytkie. Od głębokich, błękitnych wód Oceanu Indyjskiego dzieli je jedynie wąski pas zarośli, białych wydm i piasku. Niegdyś wydobywano z niego sól, ale zaniechano tego wiele lat temu. Archipelag Recherche oraz Jezioro Hillier po raz pierwszy zostały zbadane przez ekspedycję Kapitana Flindersa w 1802 roku. W 1950 roku naukowcy badali jezioro, starając się dowiedzieć, co powoduje jego niezwykle zabarwienie. Spodziewali się odnaleźć w jego słonych wodach algi. Nie natrafili jednak na ich ślad i nikt nie potrafi odpowiedzieć na pytanie, skąd jezioro bierze swą przedziwną barwę. Za najbardziej prawdopodobne wyjaśnienie uznaje się, że różowy kolor spowodowany jest niskim stężeniem składników odżywczych oraz przez różnego rodzaju bakterie i glony.

WIELKA RAFA KORALOWA

Wielka Rafa Koralowa u wybrzeży stanu Queensland jest największą, najbardziej różnorodną i najpiękniejszą rafą kolarową na świecie. Jest też jedną z najmłodszych raf – niektóre jej odcinki liczą sobie tylko 500 tys. lat. Rozciąga się na długości ponad 2 tys. km, od miasta Brisbane do zatoku Papau. Budulcem rafy są szkielety martwych korali. Na Wielką Rafę Koralową składa się około 3 tys. raf i małych wysp koralowych o ogromnie zróżnicowanej powierzchni – od kilku zaledwie metrów do 50 km². Wielka Rafa Koralowa rozpościera się 330 km w głąb Pacyfiku. Całkowity jej obszar wynosi 259 tys. km². Wielka Rafa Koralowa słynie z koralowców, chociaż stanowią one zaledwie 1/10 żyjących tu organizmów. Na rafie występują ich przynajmniej 350 gatunków o różnorodnym kształcie, rozmiarach i barwach. Wymagają one odpowiedniego środowiska. Rafy tworzą się tylko w słonych i ciepłych wodach (utrzymujących temperaturę nie mniejszą niż 22°C). Woda musi zawierać wystarczającą ilość tlenu, nie może więc to być woda stojąca i musi ona być wystarczająco czysta, aby szlam nie zablokował systemu trawiennego koralowca.

PINAKLE

Holenderscy kupcy, podróżujący w siedemnastym wieku między Europą a Indiami Wschodnimi Wschodnymi, byli pierwszymi Europejczykami, którzy ujszeli wybrzeża Australii i umieścili je na swoich mapach. Znalazła się na nich również pełna piaszczystych wydm pustynia, leżąca na obszarze dzisiejszego Parku Narodowego Nambung w Australii Zachodniej. Uważano, że dziwne, kamienne twory, znajdujące się na owych wydmach, są ruinami starożytnych miast. Pinakle jednka zostały stworzone przez naturę. Jest ich wiele tycięcy; zbudowane są z wapienia – niektóre przypominają iglice, inne kamienne kominy. Najwyższe mierzą 5 m, a szerokość najgrubszych wynosi 2 m. Naukowcy uważali je za skamieniałe pozostałości pradawnych lasów, obecnie sądzi się, że zostały one uformowane z naniesionego przez wiatr piasku.