Peru

MACHU PICCHU

Machu Picchu leży około 100 km od Cuzco, po wschodniej ścianie Andów Peruwiańskich, między szczytami Machu Picchu i Wayna Picchu na wysokości około 2300 m n.p.m. Odkrył je w 1911 roku amerykański profesor z uniwersytetu Yale – Hiram Bingham. Machu Picchu było osiedlem Inków wzniesionym w połowie XV wieku. W latach 1537-38 Inkowie z niewiadomych powodów opuścili miasto. W Machu Picchu archeolodzy odkryli liczne świątynie i budowle o charakterze religijnych. Jedną z takich budowli jest skalna platforma z granitowymi schodami, którą archeolodzy nazwali Intihuatana. Podobne budowle służyły Inkom jako zegary słoneczne. W mieście znajduje się również dobrze zachowana Świątynia Słońca oraz półokrągła wieża z ołtarzem ofiarnym zwana Torreon. Miasto było położone na różnych poziomach i żeby zachować dobrą komunikację Inkowie zbudowali liczne schody, które łącznie mają około 1200 stopni. Z centralnej części osiedla wznosiły się setki tarasów uprawnych, na których Inkowie uprawiali ziemniaki, warzywa oraz zboża. Ziemia do uprawy pochodziła zapewne z położonej 500 metrów poniżej osiedła rzeki Urubamba.

KANION COLCA I DOLINA WULKANÓW

Kanion Colca w peruwiańskich Andach wygląda jakby został wycięty z gigantycznym nożem. Jest to najgłębszy wąwóz świata. Ośnieżone białe szczyty, często ukryte w chmurach, wyrastają 3,2 km ponad dno doliny. Rzeka Colca, dzika i bagnista w porze deszczowej, wije się pośród wygasłych wulkanów, rozrzuconych wzdłuż dna doliny. Ponad górami kanionu Colca rozciąga się 64-kilometrowa Dolina Wulkanów, gdzie znajduje się 86 stożków wulkanicznych. Niektóre z nich osiągają wysokość prawie 300 m. Jedne wyrastają z pól, u podstaw innych nagromadziła się zastygła lawa. na niektórych stożkach rosną kaktusy, inne są zupełnie nagie. Między Doliną Wulkanów a Pacyfikiem leży wypełniony otoczakami, gorący, piaszczysty wąwóz, zwany Toro Muerto.